http://ahemah.blogfa.com/ fa blogfa.com Sat, 05 Apr 2008 19:04:18 GMT http://ahemah.blogfa.com/post-59.aspx <font size="2"><br /><br /><br /><br />حریر روی حریر<br />دور که می شوی<br />لا به لای موهام لانه می کنی<br />بی که از جاده حرف بزنی<br />وقتی از انحنای سفر بر می گردد<br />و صبح<br />که از ردیف سپیدارها آغاز می شود.<br />بی که از دشت<br />وقتی سکوتش را سبز<br />و درخت<br />که رویایش را شکوفه می بارد<br /> حرف بزنی.<br /><br /><br />تنها در آینه ایستاده ایم<br />و مه<br />از انتهای چشم های توست<br />که محو می شود.</font><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> Sat, 05 Apr 2008 19:04:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahemah&postid=59 ahemah http://ahemah.blogfa.com/post-59.aspx http://ahemah.blogfa.com/post-58.aspx <br /><br />- فصل ها از روی شانه اش<br />به دنیا می آیند.<br /><br />*<br />از خودم که می ترسم<br />به دنیا می آیم<br />از دنیا<br />به کلمات پناه می برم<br />و از ان جا...<br />*<br /><br />برگ ها را با خود می برد<br />یا مرا به دنیای کلمات <br />می آورد؟<br />شعری که زیر پوست باد است!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> Fri, 28 Sep 2007 12:02:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahemah&postid=58 ahemah http://ahemah.blogfa.com/post-58.aspx http://ahemah.blogfa.com/post-55.aspx به استاد سید علی صالحی که کلمات را به یاد من آورد.<br /><br />1 - <br /><br /><br />دانه های تسبیح<br />یکی یکی می میرند<br />وقتی ذکر ها را<br />یکی یکی<br /> فراموش می کنم<br />و ستاره ها<br /> یکی یکی<br /> جذب ماه می شوند<br />و ماه منفجر می شود.<br /><br />- هزار تکه آینه ای<br />به دیوار اتاقم... –<br /><br />صبح در چشم هایم<br />هزار ستاره<br />و بر لبانم ذکر خاموشی نقره ای<br />نوید تولد سیاره ای تازه را می دهند<br />که دانه های تسبیحش<br />یکی نور و<br /> یکی تاریکی ست.<br /><br /><br />2- <br /><br /><br />باید ذکری دراین شب<br />پنهان شده باشد<br />که راه ساحل را نشانمان دهد.<br />پیچک همسایه خلوصش را <br />از مادریغ کرده است<br />وگرنه همین امشب<br />آتشی منتظر ماست.<br />باید تسبیح تازه ای بسازم.<br />تا فصل نیلوفرها<br />به سمت ماه و ستاره زمزمه می کنم:<br />یا سکوت<br />یا سکوت<br />یا سکوت...<br /><br /><br />3- <br /><br /><br />به خلسه در عطرهمین لاله عباسی ها<br />قناعت می کنم<br />از باد رد می شوم<br />گره های کور رگ هام باز می شود و<br />خیالی در من جاری:<br />آسمان پایین آمده است<br />مرا به خوشه چینی نقره و آیینه<br />میهمان کرده اند.<br /><br /><br /><br />4-<br /><br /><br /> آی نگهبان رویاهای نقره ای!<br />برای ما <br />پروانه های آبی به دنیا بیاور<br />تابه سکوت تعبیرها<br />دل خوش کنیم .<br />فردا <br />که نیلوفرهای ارغوانی<br />صبح ما را با باغچه قسمت می کنند<br />لبخند خواهیم زد<br />و هیچکس نخواهد فهمید<br />چه افسانه هایی در گوش ما<br />زمزمه کرده اند.<br /><br /><br />5-<br /><br /><br />سازشان را با تنهایی من کوک می کنند<br />شبی<br />با شیطنت ستاره ها<br />شبی <br />با شعرهای من...<br /><br />امشب که هر سه در منند<br />به ساز من می رقصند<br />جیرجیرک ها!<br /><br /><br />6- <br /><br /><br />نه از ستاره <br />نه از ماه<br />من کلماتم را از باغچه چیده ام<br />و لا به لای کاغذها<br />از این بوته های کوتاه قد <br />با عطر نعنا و لاله عباسی<br />هم ستاره<br />هم ماه<br />هم باد...<br /><br /><br /><br /> Tue, 28 Aug 2007 19:25:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahemah&postid=55 ahemah http://ahemah.blogfa.com/post-55.aspx http://ahemah.blogfa.com/post-54.aspx <BR/><BR/><BR/><BR/>به استاد احمد رضا احمدی<BR/>که پالتوی خاکستری شعرهاش<BR/>هنوز به عصرهای بارانی اتاقم<BR/>آویزان است.<BR/><BR/><BR/><BR/>1. یک خانه بی چراغ روشن است.<BR/><BR/><BR/><BR/>خواب انارها <BR/>تعبیر نمی شود<BR/>من <BR/>تنها آشفته<BR/>به بام می روم<BR/>و چند ستاره<BR/>برای باغچه می آورم.<BR/>کتاب های تو را<BR/>در باران ورق زده بودند؛<BR/>گندم هایی<BR/>که از پدربزرگ به ارث بردم<BR/>برای همین است<BR/>که صبح بو ی کاهگل می دهم.<BR/>تمام شب<BR/>کابوس انارها را<BR/>به شعری که بو ی نان می داد<BR/>تعبیر کردم<BR/>آرام شدند<BR/>و از زلزله ای که در راه بود<BR/>تنها لرزش خفیف<BR/>کوزه های سفالی را<BR/>به یاددارم.<BR/>انارها <BR/>صبح سفید بودند<BR/>و بام<BR/>پر از رد پاهای تو بود.<BR/>تصویر محوی از یک شعر<BR/>به یاد دارم<BR/>که دست دراز کرد<BR/>و تعبیر مرا خط زد.<BR/>آن شب<BR/>تو رادر باغچه<BR/>کاشته بودم<BR/>انارها هیچ به یادنمی آوردند<BR/>من<BR/>بام<BR/>ستاره...<BR/><BR/><BR/><BR/><BR/><BR/><BR/>2. خواب همسایه در چارچوب بعد از ظهر شکست.<BR/><BR/><BR/>باید این روزها را<BR/>رد کنم<BR/>که لباس بلند خنکی<BR/>به تن دارند<BR/>تنها خش خش دنباله هاشان<BR/>جایی روی میز ندارد.<BR/>من عصرها<BR/>برایشان سکوت و اطلسی<BR/>می آورم<BR/>اما روزها <BR/>به من خیره می شوند<BR/>بهانه مادربزرگ را می گیرند.<BR/>من از خیابان<BR/>بی تفاوتی<BR/>و باد می آورم<BR/>امادست هاشان <BR/>که بوی اطلسی می دهد را<BR/>از من پنهان می کنند<BR/>من می گویم:<BR/>تا غروب فردا <BR/>پیش من بمانید<BR/>چند لاله عباسی<BR/>در راه است<BR/>و کمی بوی باران<BR/>از پاییز سال قبل<BR/>در خانه دارم.<BR/>روزها<BR/>دنباله لباسشان را <BR/>نشانم می دهند<BR/>به تقویم بر می گردند<BR/>خش خش <BR/>و بوی اطلسی را روی میز<BR/>به من تعارف می کنند.<BR/>شب باد مرا دلداری می دهد<BR/>و آلبوم عکس های قدیمی را<BR/>با هم ورق می زنیم.<BR/><BR/><BR/><BR/> Thu, 26 Jul 2007 20:59:47 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahemah&postid=54 ahemah http://ahemah.blogfa.com/post-54.aspx